بيا برويم

 

بر زبان بياورم يا نه،
حرف، حرف دل است
تكلم ساده تحكم واژه هاي بي بديل :
صدايم كن، اي نوازش زيستن،
         اي بشارت تنهايي
صدايم كن !
كه من از هرزگي همهمه اين همه تبسم پوچ
به فقدان باور كهنسال زيستن رسيده ام ،
كه من از پشت پرده هاي هميشه گريستن ،
آسمان آفتابي دوست داشتن را ، چهار فصل ، باراني ديده ام ؛
*
صدايم كن ، اي قباحت سالخورده بكارتهاي فرسوده
اي خستگي ممتد صلابت پوشالي زيستن
اي آرزوهاي فريبنده جواني هاي فر توت
اي تولد هم آغوشي هاي تكراري دروغ و زندگي
*
صدايم كن ، اما به ماندنم مخوان
بگذار رو به آن وسعتي قدم بردارم
كه مساحت جوانه بلوغش را ،
با قاعده هيچ حساب و كتابي به دست نياورده اند
و حجم تبلور شعورش را ، با حضور هيچ بود و نبودي پر نكرده اند
*
بگذار بروم ،
بگذار رو به آن تكلف سادگي ،
رو به همان ساده بي تكلف ، قدم بر دارم
كه عمق انزواي بودنش را ،
تنها در حجم باد مي توان ديد ،
و آرامش وزين نگاهش را
در تحكم وسعت بي تاب دريا ؛
*
بگذار بروم ، اما با من بمان ، اي شفاعت بندگي
اي غربت غريب خاطره هاي خيالي
كه ترا با خود داشتن ،
يعني رسيدن به تدبير عا شقانه همه واژه هاي وصل ،
بي آنكه با كره رفتن را ،
                                         از نطفه قدمهاي كلام خويش بارور كرده باشي .
*
بگذار بروم ،اما نه ...
                               بگذار كه با هم برويم
با هم تا دور د ست هاي خيال بي خيالي
تا آن شهر هميشه فا ضله انديشه هاي ناب ،
تا آنجا كه نا كجا آباد خلصگي عاشقان است
بيا برويم ،
                ره دراز ،
                       اما... ، 
                            مقصد قريب!
                            
                           

 

  
نویسنده : مهدی و نازنین ; ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ دی ،۱۳۸۳