شبی می آيی دير يا زود



                                  دير يا زود تو اي دوست شبي مي آيي
                                             و مرا خواهي برد
                                           به ديار عطش باريدن
                                     به حضور کشش سبز شکوفايي
                                      به ملاقات دل انگيز شقايق ها
                                       که در آواز چکاوک غرقند
                                      و در انديشه ي رويش خوشبو.

                                 دير يا زود تو اي دوست شبي مي آيي
                                             و مرا خواهي برد
                                      به گذرگاه نگاه هيجان بار بهار
                                        به تماشاي طلوع گل سرخ
                                   به ملاقات هماوايي اندوه و خوشي
                                         در گلستان شکوفايي عشق
                               که در احساس طراوت به سحر مي ماند
                                و در انديشه ي لبخند معطر شده است.

                                 دير يا زود تو اي دوست شبي مي آيي
                                             و مرا خواهي برد
                                          به ملاقات درخت هيجان
                                    رسته بر جوي عطش هاي عميق
                                          برگ و بارش همه شوق
                                 شاخسارانش سرسبز از انديشه ي رشد
                                         سايه بر خسته دلان افکنده
                                             ساقه اش بارآور
                                           سايه اش جان پرور.

                                 دير يا زود تو اي دوست شبي مي آيي
                                            و مرا خواهي برد
                                       به افق هاي بلند اوج اميد
                                         به تماشاي طلوع شادي
                                     در نخستين شب بيداري اشک
                         آن زماني که گل خاطره در باغچه ي عاطفه ها مي رويد
                            آن زماني که جهان مي شود از گوهر جان مالامال
                   آن زماني که تو سرشار عطوفت به من دل نگران آرامش مي بخشي.


                                        غرقه در بيداري، بينايي
                                    غرقه در نيکويي، والايي، زيبايي
                                           و لبالب ز دل آرايي
                                 دير يا زود تو اي دوست شبي مي آيي.

 

  
نویسنده : مهدی و نازنین ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱ شهریور ،۱۳۸٤